Zaman konusunda acı bir aldanış içindeyiz. Ömür, sınırları tayin edilmiş bir zaman dilimi. Ne kadar kısa olduğunu yaşadıktan sonra geriye bakınca anlıyoruz. Oysa ileriye bakarken hiç bitmeyecek vehmini verdiğini kim bilmez!
İhtiyarları anlayabilsek! Hani şu boş geçen günlerinin ardından ağıtlar yakan şuurlu ihtiyarları. Belki bizim zamanı değil de, zamanın bizi harcadığının şuuruna varırdık.
İtiraf edelim, hemen yapmamız gereken görevlerimizi daima ileriye bırakmak gibi amansız bir hastalığımız var.
Oysa geleceğe güvenip, kulluğumuzu yarınlara emanet etmekle iki yönden aldanıyoruz. Bir kez ölümün ne zaman, nerede geleceği belli değil. Biz istikbâlin hayaliyle avunurken, biricik sermayemiz olan hayatımız uçup gidebilir.
Dahası, geçen her saniye ya boş gidiyor veya gaflet ve günahlarla. Beyhude hedeflere doğru uçan ömür kuşlarının geriye dönüşü yok.
Ebedî saadet elmasları kazanmak için harcayabileceğimiz nefeslerimizi bir hiç uğruna tüketiyoruz. Hadi ihtiyarlık günlerimizin bir kısmını ibadetle geçireceğimizi varsayalım. Ya buharlaşan gençlik yılları! HESABINI VEREBİLECEK MİYİZ???
Ömer Sevinçgül (Kulluğum Sultanlığımdır)
| 
